Xωρίς

καθημερινή μνήμη 

δε χωρά η  ψυχή

αληθινές ζωής στιγμές

Στη Σιωπή της αλήθειας...

..συνθέτει η ΑΓΑΠΗ

Τα Χριστούγεννα είναι πολύ μεγάλη γιορτή για εμάς που αγαπάμε τον Ιησού επειδή ήρθε σαν Πνεύμα Άγιο και σαρκώθηκε μόνο και μόνο για να επιμείνει στα απολύτως βασικά: Πρώτα απ’ όλα στην αγάπη. Να αγαπάμε τον διπλανό μας όσο και τον εαυτό μας – και να αγαπαμε πολύ. Που σημαίνει ότι πρέπει να αγαπήσουμε τον εαυτό μας πραγματικά και ουσιαστικά, να τον αναγνωρίσουμε, να τον αποδεχτούμε, να γίνουμε μαζί του φίλοι αληθινοί, για να μπορέσουμε μετά, αυτό που κερδίσαμε, να το μοιράσουμε και να το μοιραστούμε και με τους άλλους, με τον διπλανό μας.

Άλλο από την αγάπη δεν ενδιαφέρει τον Χριστό. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Θεωρίες και αναλύσεις και αυστηρότητες και διάφορα κοσμικά «κόλπα» μέσα στους αιώνες από όλες τις εκκλησίες της πολύ μεγάλης πια αυτής θρησκείας που πολύ διαστρεβλώθηκε και κακοδιαφημίστηκε. Ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι πλησιάζουν τον Ιησού με πολύ μπερδεμένες σκέψεις στο μυαλό τους, ενώ αρκεί μόνο ένα ιμάτιο κι’ ένα  ζευγάρι σανδάλια, πίστη, σιγουριά και εγωϊσμό μηδενισμένο. Μήτρες με διαμαντικά και ρούχα ιερατικά πανάκριβα, δεσποτάδες με ποιμαντικές ράβδους φορτωμένες ασήμια, χρυσό, πολύτιμες πέτρες και διακοσμήσεις,  μεγάλα και ακριβά σπίτια και γραφεία, αυτοκίνητα πολυτελή με οδηγούς, σαν τα υπουργικά που κοροϊδεύουμε, όλα αυτά και άλλα πολλά έχουνε κάνει τους λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους να «ενοχλούνται» κυριολεκτικά από όλο αυτό το πανηγύρι της ματαιότητας που χρεώνει όσο θέλει τα «μυστήρια» και λειτουργεί σαν πνευματικό “catering”  στο οποίο απευθύνεσαι στις μεγάλες χαρές και στον μεγάλο πόνο γιατί «έτσι γίνεται» κι’ όχι γιατί αυτό ζητάει η ψυχή σου.

Όμως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο όπως όλοι μας, γυμνός – και διάλεξε έναν χώρο ταπεινό και μεγαλειώδη στην απλότητα του για να γεννηθεί. Και όποιος πιστεύει πως, πράγματι, ο δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, θέλησε κάποια στιγμή να φορέσει την στολή της ανθρώπινης σάρκας, καταλαβαίνει πως αυτό έγινε γιατι κάτι, ενα μήνυμα, έπρεπε να μεταδοθεί στους τρελαμένους (από τότε) «ισχυρούς» και τους έχοντες την τάση να συσσωρεύουν αγαθά με ένα πάθος αξιοπερίεργο για λογικό όν. Γιατί κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει πως ίσα που προλαβαίνει να κόψει μια βόλτα σ’ αυτή την διάσταση και αυτόν τον πλανήτη και πως, πολύ γρήγορα, θα εγκαταλείψει εδώ το σώμα του να ξαναγίνει χώμα και θα φύγει ολόγυμνος όπως ήρθε.

Αν λοιπόν το σώμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ιδιοφυώς κατασκευασμένο όχημα που μόνο εδώ στη γη μπορεί να μας είναι χρήσιμο για κάποιες δεκαετίες  (αν έχουμε υγεία), όλο το παιχνίδι, όλος ο αγώνας, όλη η ουσία, είναι για την ενέργεια που «εμψυχώνει» το σώμα και του δίνει ζωή, την ψυχή μας. Αυτή είναι που συνεχίζει και χωρίς σώμα, που προϋπήρχε και χωρίς σώμα. Για χάρη της γίνεται αυτό το ταξίδι και ο Χριστός μας λέει πως το μεγάλο κέρδος που μπορεί να αποκομίσει  μια ψυχή ντυμένη για κάποιες δεκαετίες με ένα σώμα ανθρώπινο, είναι αγάπη. Να εμπλουτίσει τις εμπειρίες και τα βιώματά της με αυτήν την δυνατή ενέργεια που, όπως φαίνεται, υπάρχει διάχυτη σ’ αυτόν τον πανέμορφο πλανήτη με τις τρείς διαστάσεις του -και τον Χρόνο.

Αγάπη λέει ο Χριστός και τίποτε άλλο. Ούτε «πρέπει», ούτε «μη», ούτε άλλες εντολές θέλει να δώσει – να υπογραμμίσει μόνο με τα θαύματα και τις παραβολές του και την ίδια τη ζωή του πως το μεγάλο μυστικό, η πιο ισχυρή ενέργεια στο σύμπαν που δεν γνωρίζει θάνατο, ούτε χρόνο, ούτε ύλη, ούτε «ήττες» και «νίκες», ούτε βέβαια εγωϊσμούς, ανταγωνισμούς και «αυστηρότητες», είναι η αγάπη. Η αγάπη που θα καταφέρουμε να ενεργοποιήσουμε μέσα μας κάνοντας την μεγάλη και πολύ δύσκολη προσπάθεια να γνωρίσουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Αυτή μας η γνωριμία με αυτό που είμαστε, με την ίδια την ψυχή που κουβαλάμε,  θέλει πολλή δουλειά, πολλή τόλμη, υπομονή, επιμονή, ελπίδα και πίστη πως θα τα καταφέρουμε –έστω και την ενδεκάτη ώρα. Γιατί η ψυχή μας μπορεί να μην μας αρέσει – για πολλούς και διάφορους λόγους. Μπορεί να κουβαλάει βαθειά σκοτάδια που εμείς οφείλουμε να τα βγάλουμε στο φώς. Μπορεί να μας τρομάζει πάρα πολύ με την τεράστια δύναμή της και την επιμονή της και τον αγώνα της – με όλα όσα ζητάει από μας, όσα απαιτεί για να έρθει η εσωτερική αρμονία που είναι και προϋπόθεση για να ευδοκιμήσει η αγάπη.

Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός  ο γλυκύτατος Ιησούς που μας λέει να τον ακολουθήσουμε στο φωτεινό μονοπάτι της βαθειάς αγάπης (που τόσο μας τρομάζει) και μας βεβαιώνει ότι το φορτίο του είναι ελαφρύ.  Δεν ζητάει τίποτα –μόνο να μάθουμε να αγαπάμε.  Αυτή είναι η θρησκεία του.'

Όλα τα άλλα που του φορτώσανε οι αιώνες δεν έχουν καμία σχέση με όσα θέλησε, σαν δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, να μας «επικοινωνήσει»: «Τεκνία αγαπάτε αλλήλους». Αυτή είναι η "πληροφορία", αυτό είναι το μυστικό που τα κρατάει όλα ενωμένα μέσα σε μια αρμονία ασύλληπτη που έρχεται από το άπειρο και προχωράει στο άπειρο. Η αγάπη.

Το μόνο που θέλει να πάρει η ψυχή μας από αυτή την διαδρομή  στις γήϊνες τρείς διαστάσεις, είναι να φωτιστεί και να φορτιστεί με τις ενέργειες της αγάπης.

Ολα τα άλλα που "φορτώθηκε" η διδασκαλία του Ιησού είναι συχνά χρήσιμα αλλά δεν είναι ο πραγματικός στόχος, ο σκοπός, το Φώς το αληθινό.

Το Φώς το αληθινό είναι η Αγάπη.

Άρης Δαβαράκης

Ο καρπός

..της σιωπής

Ο καρπός της προσευχής

Ο καρπός της πίστης είναι η αγάπη. 

Ο καρπός της αγάπης

Ο καρπός της προσφοράς 

είναι η ειρήνη. 

Μητέρα Τερέζα  1910 - 1997 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ: στη Δήμητρα.

Το Παρτέρι σου..

Πού να βρεις άκρη 

στον τόσο χαμό 

αυτού του κόσμου!

Πιάσε

ένα μικρό κομμάτι γης, 

βάλε λίγα λουλούδια, 

πότιζέ τα 

κι ησύχαζε.

Και χαίρε.

Δεν θ’ αλλάξει 

κάτι άλλο.

Ούτε ο Χριστός το μπόρεσε.

Ούτε εσύ 

πρόκειται.

Μα κι ο μικρός σου κήπος, 

δεν είναι λίγο!

Είναι – εν τέλει- 

το δικό σου ¨άπαν¨.

π. Ανδρέας Κονάνος

Kαθένας μας σηκώνει το δικό του σταυρό.

Η σταυρωμένη καθημερινότητα του απλού ανθρώπου είναι της ψυχής η παλαίστρα για να μπορέσει να δει μεσα απο την όποια δοκιμασία ένα χιλιοστό από το μεγαλείο την απεραντοσύνη και την ανόθευτη αγάπη του αθέατου..τοσο μπορει και τοσο αντεχει να αντικρύσει εν ζωή μεσα απ'τη φθαρτότητα του..ενα χιλιοστο του μόνο, και αν..Η Πίστη είναι διαδικασία καρδιακή..δεν έχει να κάνει με νου γνώσεις φιλοδοξία έπαρση και κριτική αλλα με σιωπηρή ενσυναίσθηση.Τα χρόνια της σιωπής δεν μέτρησα, σαν τ' άστρα μάζευα τα κομμάτια της ψυχής μου.

"Βλέπεις ότι το αιχμηρό υνί του πόνου οργώνει βαθειά την ταλαίπωρη ψυχή μου.Μέσα στα ματωμένα αυλάκια της σπείρε Συ το σπόρο της μυστικής Σου αγάπης,και της πίστεως ,που είναι δυνατή και όρη μετακινεί!" Αυτο σημαίνει :«εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τον σταυρόν αύτοῦ και ἀκολουθείτω μοι».AKOΛΟΥΘΗΤΩ ΜΟΙ στην καθημερινή πραγματικότητα σημαίνει συναισθάνομαι τη μηδαμινοτητα και την προσωρινότητα μου και μοιράζομαι με καλη καρδια τη στιγμη μου.ΑΚΟΛΟΥΘΗΤΩ ΜΟΙ σημαίνει ακουω καθαρά τον παλμό της ανθρωπιάς μεσα στην ερημο της ερημίας των καιρών και σταυρωνω το Εγω μου για να αναστησω τη στιγμη του Εμείς.ΑΚΟΛΟΥΘΗΤΩ ΜΟΙ σημαίνει μετέχω των μυστηρίων γιατι το θελω με ψυχη αλλα απέχω απο το θόρυβο τη δηθενιά τη μιζερια και εν τελει οτι με βαζει σε διαδικασια επικρισης ασχετα αν ανηκει στον χωρο του ιερατείου,της εξουσίας,της όποιας πλάνης ,γιατι καλυτερα άθεος παρά χλιαρός με παρωπίδες Χριστιανός.

Μεγαλη καρδιά, καλοσύνη και αγάπη για το απλό συνθέτουν την ουσία.Όποιος ξεκόβει απο αυτά που είναι η αληθινά ανθρώπινη φύση μας..χάνει το μονοπάτι.

Απόστολοι εκ περάτων..

..συναθροισθέντες ενθάδε, 

Γεθσημανή τω χωρίω, 

κηδεύσατε μου το σώμα, και συ, 

Υιέ και Θεέ μου, 

παράλαβέ μου το πνεύμα.

Ο γλυκασμός των Αγγέλων, 

των θλιβομένων η χαρά, 

χριστιανών η προστάτις, 

Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, 

αντιλαβού μου και ρύσαι, 

των αιωνίων βασάνων.

Και σε μεσίτριαν έχω, 

προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, 

μη μου ελέγξη τας πράξεις, 

ενώπιον των Αγγέλων, 

παρακαλώ σε, Παρθένε, 

βοήθησόν μοι εν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, 

και δωδεκάτειχε πόλις, 

ηλιοστάλακτε θρόνε, 

καθέδρα του Βασιλέως, 

ακατανόητον θαύμα, 

πως γαλουχείς τον Δεσπότην.

Των ψυχών Ψυχοσάββατο:

 «ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι... 

απολέσει αυτήν 

ος δ’ αν απολέση την ψυχήν αυτού 

ένεκεν εμού, ευρήσει αυτήν» 

Των ψυχών Ψυχοσάββατο:

 να μην ξεχάσω να κοιτάξω ψηλά και μ'ένα δάκρυ ψυχής να μνημονεύσω τους απόντες μου...ΌΜΩΣ ΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ οτιδήποτε μοιραστήκαμε..γι'αυτό να μην ξεχάσω να συνεχίσω να μοιράζομαι στιγμές Αγάπης με τους Ανθρώπους μου εν'όσω ζουν..αξία είναι να γνωρίζω πως αυτή η Ζωή είναι η παλαίστρα της ψυχής κι ο πόνος το Αμόνι..να μην ξεχάσω πως είμαι προσωρινός ταξιδιώτης κι όχι μόνιμος ενοικος στη Γη..να μην ξεχάσω να μάχομαι για το άδικο διατηρώντας την ανθρωπιά την αξιοπρέπεια και την ευαισθησία μου αν όχι αλώβητες ποτε όμως ψυχοραγούσες..να μην ξεχάσω την ουσία των λόγων εκείνου που με το αίμα του σφράγισε τη δική μου αθανασία..να μην ξεχασω πως το σωμα είναι η κιβωτός της ψυχης μου και πως στα μαυρα σκοτάδια καιρών και ανθρωπων δεν θα διαπραγματευτω ποτε και με όποιο τιμημα τα αυτονόητα.-

Η ηδονή του ύψους..

..δεν είναι ο ίλλιγγος 

της πτώσης

αλλά η επίπτωση

~ Μοναχικότητα θαρρώ τη λένε~

της επιλογής να είσαι

ο εαυτός σου.

Η Ζωή ένας Γολγοθάς..

..είναι

Ανάσταση αληθινή 

για το Χριστιανό Ορθόδοξο 

είναι η ώρα της εξόδου 

και οχι το φαγοπότι των ημερών.

καθημερινά γενναία αγόγγυστα 

και με καρδιά γεμάτη αγάπη

 στα απλά αυτής της ζωής

Από λύπην υπάρχουμε..

..Μια κλωστή ποίησης, μια χορδή συγκίνησης διαπερνούσε πάλαι ποτέ τη Μεγάλη Εβδομάδα μας. Και μια θεσπέσια μουσική των θλιμμένων ύμνων της έραινε την παιδική μας αθωότητα. «Τω καιρώ εκείνω», τότε που «αι γενεαί πάσαι ύμνον την ταφή σου…», 

τότε που σχολιαρόπαιδα ντυμένα με το κοντό παντελονάκι και το πολύχρωμο πουκαμισάκι της άνοιξης στριμωχνόμασταν, κρατώντας το βιβλιαράκι του «Επιτάφιου θρήνου», για το ποιος θα πιάσει την καλύτερη θέση να ψάλλουμε με σέβας και μ’ ένα ρίγος που μας διαπερνούσε, με μια εξαίσια «φάλτσα» φωνή, μέσα στο κατανυκτικό αχνό φως των κεριών: «Η ζωή πώς θνήσκεις; Πώς και τάφω οικείς;… Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;…». 

Βαθιά εντυπωμένη μέσα μου ακόμη η φωνή, θρηνητική κραυγή, του παπά από την ωραία πύλη, τη φοβερή στιγμή της κορύφωσης του θείου πάθους: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…». Και κένταγε τα σπλάχνα μας η λύπη, γιατί εξανθρωπίζαμε το Χριστό, τον κάναμε ολότελα δικό μας, πατέρα, μάνα, αδερφό, αγαπημένο φίλο, και ο καθένας κείνη τη στιγμή θρηνούσε μέσα του το δικό του εσταυρωμένο, το δικό του ενταφιασμένο. (Γι αυτό ποτέ μην κακολογείτε και μην περιφρονείτε κείνες τις ολόμαυρες γυναίκες με τα βαθουλωμένα από τη λύπη μάτια τους, όταν τις βλέπετε σκυφτές, με βιαστικό βήμα να τρέχουν στους εσπερινούς και στα ψυχοσάββατα, γιατί τους νεκρούς τους βιάζονται να προλάβουν να θρηνήσουν). Κι ύστερα τη Μ. Παρασκευή από νωρίς το πρωί κοριτσόπουλα κι αγόρια, παρέες παρέες, να τρέχουμε στους αγρούς να μαζέψουμε αγριολούλουδα για το στολισμό του Επιτάφιου με συνοδεία το θλιβερό ήχο της καμπάνας (πόσες φορές δεν τσακωθήκαμε, εκεί στο καμπαναριό, για το ποιος έχει σειρά να συνεχίσει το χτύπημά της!). Και γύρω μας και εντός μας η άνοιξη ανθισμένη, ανθισμένα και τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα.
Δεν είναι αναγκαίο να είναι κανείς θρήσκος για να νιώσει το μεγαλείο της λύπης του Μεγαλοβδόμαδου, φτάνει να έχει ακόμα ανθρώπους μέσα του, ζωντανούς και νεκρούς, να κλει’ μέσα του τους δικούς του Χριστούς. Και να συνεχίζει να ανάβει το κεράκι του στο ξωκλήσι του αγίου Λύπιου: 

« ζήτα το δάκρυ να ελεήσει τα ξερά σου μάτια/ κλάψε να πλύνεις το κορμί σου από τις λάσπες και τα εγκώμια…» (Β. Λεοντάρης). Δυστυχώς στις μέρες μας ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο, βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά, μιλάει μόνο με σήματα μες στη οχλαγωγία της ερημιάς, στις φαντασμαγορίες του τίποτε. Μας ψέκασαν με αναισθητικό, έτσι που αποξενωθήκαμε από τον πόνο και γίναμε κραυγή έξω από τον πόνο. Απωλέσαμε τη θεσπέσια υμνωδία της λύπης, τη Μεγάλη Εβδομάδα μας.
Μα ό,τι κι αν δηλώνουμε σήμερα, άθεοι ή αγνωστικιστές, από την Ορθοδοξία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Έχουμε μια στενή βιωματική σχέση μαζί της, είναι διαποτισμένη στα κύτταρά μας, καθότι, ιδιαιτέρως στην παιδική μας ηλικία, ο ναός στο χωριό ή στη γειτονιά της πόλης υπήρξε και είναι ακόμα και σήμερα (τουλάχιστον στη μνήμη μας) σημείο αναφοράς της ίδιας της ζωής μας: από το παιχνίδι στον αυλόγυρο της εκκλησίας στα βαφτίσια, στους γάμους και στις κηδείες. Γι αυτό δες τε πως «έκλεψαν» (εμπνεύστηκαν) δυο άθεοι ποιητές από το θρήνο της Μεγάλης Εβδομάδας: «Γιε μου, ποια Μοίρα στο ‘γραψε και ποια μου το ‘χει γράψει/ τέτοιον καημό, τέτοια φωτιά στα στήθια μου να ανάψει;…Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω/ άνοιξη γιε που αγάπαγες κι ανέβαινες επάνω…» (Επιτάφιος, Γιάννης Ρίτσος). «Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου/ άνοιξη μου γλυκιά , γυρισμό που δεν έχεις/ η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου/ δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου;» (Η μάνα του Χριστού, Κώστας Βάρναλης). «Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;/ Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφή ερημική;/ Ξέρω πως θα ‘χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή/ που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις» (Οι πόνοι της Παναγίας, Κώστας Βάρναλης).
Ποια απ’ τα παιδιά μας σήμερα, απ’ τους νέους μας, παρά την τόση πληροφόρηση, γνωρίζει το Ρωμανό το Μελωδό, τον Ιωάννη το Δαμασκηνό; Κι εμείς δε γνωρίζαμε τα ονόματα των μεγάλων υμνωδών, μα είμαστε τυχεροί, γιατί αξιωθήκαμε να κοινωνήσουμε και να βιώσουμε την ποιητική και μουσική στίλβη (λάμψη) των ύμνων τους. Πρώτη και μέγιστη η ευθύνη των ταγών της εκκλησίας γι αυτή την αποξένωσή μας. Αφ’ ότου ενέσκηψε η «πρόοδος» και στους ναούς, χάθηκε και η μαγεία της υμνωδίας. Τα μεγάφωνα, οι ηλεκτρικές καμπάνες, ο λουσάτος φωτισμός, η επιδειξιμανία της ένδυσης, ο έκδηλος νεοπλουτισμός καθώς και άλλα δρουν αποτρεπτικά στο στοχασμό και στην κοινωνία της χαρμολύπης. Και όπως γράφει ο Γ. Κοροπούλης στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (11-4-08) «Το κομμένο νήμα της ποίησης (των ύμνων) μπλέκεται τώρα με φανταιζί και μαύρες κλωστές υφαίνοντας τα πεποικιλμένα άμφια και το ανούσιον του θεάματος που οι πιστοί τηλεθεατές θα καταναλώσουν».

Ας είναι… έτσι ήρθαν τα πράγματα κι έτσι θα πάνε, αν δεν τα αλλάξουμε…

Γιάννης Π. Τζήκας

Η καρδιά είναι ..

..αυτη που φλέγεται 

πάει μπροστά και φωτίζει 

τον ανήφορο της αλήθειας 

της ψυχής του καθένα μας

Κύριε

«Δος μοι 

τούτο τον ξένο

 να τον κρύψω 

σε ξένο τάφο 

που σαν ξένος 

δεν έχει 

που να γείρει 

το κεφάλι

 Τον ξένο 

που φιλόξενος 

ήταν στους φτωχούς

 και τους ξένους 

και οι συν άνθρωποι

από μίσος 

τον σκοτώσαν 

τον ξένο »

Πόρνη αυτής της ζωής..

..είναι της ψυχής η κακία

Νόθο παιδί της η ανάλγητη

αδιαφορία στα καλντερίμια

της απαντοχής

Τότε μαθαίνεις

να αγαπάς να ψάχνεις 

να αφήνεσαι 

στην ιαματική πηγή

 κάθε πληγής του πόνου

Σ'αυτή τη στιγμή..

..συγκατατίθεται η αιωνιότητα

που..

Τοις πάσι χρόνος και καιρός 

τω παντί πράγματι

υπό τον ουρανόν

Κάλεσμα αφύπνισης..

..το νόημα της αλήθειας του Χριστού, που ανθρώπινα διψά και πεινά για πράξεις-καρπούς εκ μέρους μας καθημερινά  να καταριέται τη συκιά και  την ξεραίνει σε κατάλληλη ώρα, γιατί ήταν εμπόδιο στην αλήθεια, μια αλήθεια που ήταν είτε η σύμφωνη με το νόμο παλαιά παρά­δοση των σωματικών τύπων είτε και η επαρμένη συμπεριφορά των Φαρισαίων και η δική μας.

Καθώς σήκωσε τα μάτια του, 

είδε τους πλούσιους να ρίχνουν τα δώρα τους στα χρηματοφυλάκια.

Κατόπιν είδε μια άπορη γυναίκα να ρίχνει εκεί δύο μικρά νομίσματα ελάχιστης αξίας

 και είπε: «Σας λέω αληθινά: 

Αυτή η γυναίκα, αν και φτωχή, 

έριξε περισσότερα από όσα έριξαν όλοι.

Διότι όλοι αυτοί έριξαν δώρα από το περίσσευμά τους, 

αυτή όμως από το υστέρημά της έριξε όλο το βιος που είχε

Μετά κλάδων ..

..πρότερον, 

μετά ξύλων συνέλαβον ύστερον,

 οι αγνώμονες Χριστόν,

Ευλογημένος ει ο ερχόμενος, 

τον Αδάμ ανακαλέσασθαι.

Yπάρχουν..

..κάποιες σημαντικές ανθρώπινες στιγμές

όταν ρίχνει κάποιος μια ήρεμη

ματιά

και τον πονά σα χάδι

υποσχετικό  το κάθε βήμα ταπεινά

προς την αιωνιότητα.

Αγάπησε σιωπηλά..

..και ταπεινά

το βάθος της πληγής

κι η πίστη σου θα σε σώσει.

Αφύπνιση..

..για τη ράθυμη ψυχή

ο μεγάλος παρακλητικός κανόνας

Ψυχή μου ψυχή μου, ανάστα τι καθεύδεις;

Το τέλος εγγίζει, και μέλλεις θορυβείσθαι·

ανάνηψον ουν, ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός,

Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

Bάστα καλά τη μακάρια χαρμολύπη..

..της οσίας κατάνυξης, και μην πάψεις 

να την εργάζε­σαι μέσα σου,

ώσπου να σε κάνει 

να υψωθείς α­πό τούτον τον κόσμον 

και να σε παραστήσει 

καθαρόν στο Χριστό

Γιατί η καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε...

 ..σ' αυτό τον κόσμο; 

Πως να αγνοήσουμε ή να αφανίσουμε 

τον Πόντιο Πιλάτο μέσα μας; 

Ο Χριστός δεν κάθεται από τα σύννεφα, 

σε θρόνο, όχι. Παλεύει απάνω στα χώματα,

 πονάει κι αυτός, αδικιέται κι αυτός

 και πεινάει και ξανα- σταυρώνεται μαζί μας καθημερινα.

Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ...

Ποιός μέτρησε..

..με την παλάμη του 
όλα τα ύδατα της υφηλίου

και με τη δύναμη 
της ακρίβειας της σπιθαμής 

τον ουρανό 
και με τη χούφτα του το χώμα της γής;

ζύγισε τα όρη με τη ζυγαριά

και τις δασώδεις κοιλάδες με το ζυγό;

Ποίος τόπος άξιος να αναπαυθώ;

Ησαίου 40,12 & 66,1

Ελευθέρωσέ με..

..Κύριε, από πονηρούς ανθρώπους,

και λύτρωσέ από ανθρώπους άδικους

Ρωτώ..

..τον άνθρωπο των αισθήσεων: 

Ποιός είσαι εσυ; 

Και αυτός απαντά: 

Εγω είμαι εγω.

Και εννοεί το σώμα του.

Ρωτώ τον σκεπτόμενο άνθρωπο: 

Ποιός είσαι εσυ; 

Και αυτός απαντά: 

Δυο ξένους βλέπω μέσα μου,

κι εγω διεισδύω ανάμεσα τους,

φιλοξενούμενος μια στον έναν,

μια στον άλλον και εννοεί

την ενστικτώδη 

και συνειδητή ψυχή του.

Ρωτώ τον πνευματικό άνθρωπο : 

Ποιός είσαι εσυ; 

Και αυτός απαντά : 

Υπάρχει κάποιος στο βάθος της ψυχής μου,

απλώνω τα χέρια μου να τον φτάσω,

όμως βλέπω,ότι γι αυτό 

θα χρειαζόμουν χέρια που είναι μακρυά

κι απο το σύμπαν.

Ρώτα αυτόν

ποιός είμαι.

Ν.Βελιμίροβιτς

Ποιό'ναι πιο απάνω από τα λόγια ;

 ..η πράξη

Ποιό'ναι απάνω από την πράξη ;

Η σιωπή

Ν.Κ.